ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑ

   (άρθρο δημοσιευμένο πριν από έναν χρόνο)

  

 Η ανατροπή του προέδρου κ. Μπεν Αλί της Τυνησίας στις 14 Ιανουαρίου του 2011 σηματοδότησε μια νέα εποχή "κινημάτων" στη Μεσόγειο και τη Μ.Ανατολή με το πιασάρικο όνομα Αραβική Άνοιξη.  Κραταιοί ηγέτες που διαφέντευαν για δεκαετίες τις Αραβικές χώρες της Μεσογείου ανετράπησαν.  Και ενώ η πτώση αμέσως μετά του κ.Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου έγινε προφανώς έπειτα από μια άτυπη συμφωνία Στρατού-Αδελφών Μουσουλμάνων λόγω της βεβαρημένης υγείας του προέδρου της χώρας του Νείλου, η ανατροπή του κ. Μουαμάρ Καντάφι ήταν το γεγονός που άλλαξε τον τρόπο σκέψης τόσο των κορυφαίων think tanks, όσο και των επιτελών όλων των κυβερνήσεων του κόσμου.  Ο Λίβυος συνταγματάρχης λίγο πριν την εξέγερση που οδήγησε στην αποκαθήλωση του, είχε κάνει εντυπωσιακά ανοίγματα στη Δύση, κυρίως στη Γαλλία, που τον είχαν οδηγήσει σχεδόν έξω από τη λίστα του "άξονα του Κακού" του δυτικού κόσμου.  Όταν ο ισχυρός Καντάφι δολοφονήθηκε, όλοι οι ηγέτες του Αραβικού κόσμου ένιωσαν, και δικαιολογημένα, μεγάλη ανασφάλεια και έτρεξαν να προσδεθούν στο άρμα των ΗΠΑ.  Όλοι εκτός από τον κ.Άσαντ , ηγέτη της Συρίας.....

   Η Συρία, όπως ήταν αναμενόμενο, αποτέλεσε τον επόμενο στόχο της "Αραβικής Άνοιξης" καθώς το καθεστώς; ήρθε ακόμη πιο κοντά στο Ιράν και στη Μόσχα ως αντίβαρο των εξωτερικών πιέσεων για την ανατροπή και αντικατάσταση του κ. Άσαντ.  Και αυτή η στρατηγική επιλογή του Σύρου προέδρου μοιάζει μέχρι στιγμής να έχει θετικά αποτελέσματα καθώς οι δύο αυτές χώρες παρέχουν μέχρι στιγμής πολύ μεγάλη βοήθεια στη Δαμασκό.  Η παρέμβαση του Ιράν στα εσωτερικά της Συρίας γίνεται με αποστολή μαχητών και οπλισμού μέσω της οροσειράς Qandil (Καντίλ) που δεσπόζει στα σύνορα Ν.Τουρκίας, Αν. Συρίας, Β. Ιράκ, ΒΔ Ιράν.  Ένας δύσβατος ορεινός όγκος που επιτρέπει σε όλες τις κουρδικές οργανώσεις της περιοχής να διεξάγουν επιτυχές αντάρτικο σε όλες τις παραπάνω χώρες, εκτός της Συρίας.  Η οικογένεια Άσαντ της Συρίας όχι μόνο δε βρίσκεται σε διαμάχη με τους Κούρδους, αλλά υπήρξε και πολύτιμος σύμμαχος του ΡΚΚ κατά τη διάρκεια του έντονου ένοπλου αγώνα εντός της Τουρκίας τις δύο περασμένες δεκαετίες.  Και αυτό συμβαίνει για τον εξής απλό λόγο.  Ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού της Αραβικής χώρας είναι σουνίτες (ορθόδοξοι μουσουλμάνοι) με αρκετές σέκτες υπερορθοδόξων φανατισμένων, η οικογένεια Άσαντ ανήκει στους Αλεβίτες, μια υποδιαίρεση των Σιιτών μουσουλμάνων.  Έτσι το καθεστώς Άσαντ έχει έντεχνα ενώσει όλους του μη-σουνίτες/μη-Άραβες Σύρους (Κούρδους, Αλεβίτες, Ελληνορθόδοξους) εναντίον του μεγάλου κινδύνου που το απειλεί, δηλαδή το σουνιτικό Ισλάμ.  Στη λογική αυτή, οι Κούρδοι που ελέγχουν την οροσειρά Καντίλ, έχουν επιτρέψει τη διακίνηση αντρών, όπλων και πυρομαχικών από το Ιράν στη Συρία (μέσω Β. Ιράκ)μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της περιοχής.  Χιλιάδες άντρες και πολύ περισσότερα όπλα έχουν καταφθάσει στη Συρία δίνοντας κυριολεκτικά πνοή ζωής στον Σύρο πρόεδρο.

    Και ενώ η βοήθεια του Ιράν είναι πολύτιμη, από μόνη της δε θα μπορούσε να καταστεί ο παράγοντας που θα ανέτρεπε τη παλίρροια που ονομάζεται «Αραβική Άνοιξη».  Αυτή η σωτήρια βοήθεια ήρθε από τη Μόσχα και κυρίως από τον πρόεδρο κ. Βλαντιμίρ Πούτιν.  Σύγχρονα οπλικά συστήματα μαζί με τους χειριστές/εκπαιδευτές (P800 Yakhont, S300, Pantsir S1), άφθονα πυρομαχικά όλων των τύπων αλλά και μόλις πρόσφατα αποστολή στόλου και πεζοναυτών που καταπλέουν στη Συρία κάνουν πραγματικά τη διαφορά στην νέα αναμέτρηση της Ανατολικής Μεσογείου! Ο σχεδιαζόμενος ναυτικός και αεροπορικός αποκλεισμός της Συρίας (σε αντιγραφή της εκστρατείας των Δυτικών στη Λιβύη) μοιάζει πλέον ακατόρθωτος καθώς για να πραγματωθεί θα πρέπει να κτυπηθούν και Ρώσοι στρατιωτικοί ή να βυθιστούν Ρωσικά πολεμικά πλοία.  Πράγμα πολύ δύσκολο αλλά και απευκταίο, καθώς σε τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο πως η απάντηση του κ. Πούτιν θα είναι πολύ σκληρή.  Και πέραν της στρατιωτικής βοήθειας, η Ρωσία μαζί με την Κίνα δίνουν διπλωματική κάλυψη στη Συρία μπλοκάροντας σχεδόν όλα τα ψηφίσματα κατά του κ.Ασάντ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.  Το καθεστώς του κ. Άσαντ φαίνεται να έχει θωρακιστεί αλλά οι απειλή παραμένει καθώς το αντάρτικο εντός της χώρας δεν έχει κατασταλεί πλήρως.

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

    Η κατάσταση στη Συρία είναι αναμφίβολα η πιο δύσκολη από πλευράς εκτιμήσεων και προβλέψεων πολεμική αναμέτρηση των τελευταίων ετών.  Ένας πραγματικός λαβύρινθος που έχει εισέλθει η διεθνής διπλωματία χωρίς να διακρίνεται πουθενά ο μίτος της Αριάδνης.  Ας αναφέρουμε περιληπτικά τις περισσότερες παραμέτρους χωρίς να ασχοληθούμε περαιτέρω με το εσωτερικό της Συρίας.

   Συρία-Κούρδοι-Ιράν έχουν συνάψει μια άτυπη συμμαχία, με τους Κούρδους και τους Ιρανούς να βάζουν στην άκρη τα παλαιότερα προβλήματα τους.  Μπροστά στον κοινό εχθρό οι τρεις αυτές χώρες (το Κουρδιστάν υπό μορφής Διοίκησης βέβαια) έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους ώστε να αποτρέψουν την εξάπλωση του προαιώνιου εχθρού τους, δηλαδή του Σουνιτισμού.  Η λεγόμενη πανισλαμική ενότητα ακόμη μία φορά αποδείχθηκε απατηλό όνειρο. 

   Οι δύο δυνάμεις που επιδιώκουν την εξάπλωση του «ορθόδοξου Ισλάμ» δεν είναι άλλες από τη Σ.Αραβία και τη Τουρκία του πολύ ικανού κ. Ερντογάν.  Οι δύο αυτές χώρες έχουν βρει κοινό εχθρό στο πρόσωπο του Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα και ένωσαν τις δυνάμεις του ώστε να κτυπηθεί η Συρία.  Μετά τη σχεδιαζόμενη ανατροπή του κ. Άσαντ και την εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος, η Συρία από σύμμαχος θα μετατραπεί σε πολέμιος του Ιράν, δίνοντας του ένα ισχυρότατο πλήγμα και προμηνύοντας επίθεση κατά του μεγάλου Περσικού κράτους. 

    Τα πράγματα περιπλέκονται με τη στάση του Ισραήλ και τη διαφαινόμενη στρατηγική του σύμπραξη με τον μεγάλο εχθρό του τη Συρία και ενώ ο στενότερος σύμμαχος της Συρίας, το Ιράν, διακηρύσσει παντού πως θέλει να εξαφανίσει από τη περιοχή το Εβραϊκό κράτος!  Η θρησκευτική ενοποίηση στον σουνιτισμό όλων των χωρών τριγύρω του (μετά και την επικράτηση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο) τρομάζει το Ισραήλ, που σε σύμπραξη με τους Κούρδους ήρθε κοντά στον κ. Άσαντ  παρά τον μισό περίπου αιώνα συνεχόμενης πολεμικής αντιπαράθεσης των δύο χωρών.  Η στρατηγική περικύκλωση από εχθρούς με σύνορα αποτελεί σαφώς μεγαλύτερη απειλή στο Τελ Αβίβ από τις αόριστες απειλές της Τεχεράνης που ακόμη και αν αποκτήσει πυρηνική βόμβα, δεν είναι καθόλου εύκολο να φτάσει αρκετά κοντά ώστε να την εξαπολύσει στο «Σιωνιστικό Κράτος».  Επίσης το Ισραήλ διαθέτει 100 με 200 πυρηνικές κεφαλές καθώς και τα μέσα να τις χρησιμοποιήσει εντός του Ιράν, οπότε μια ασύμμετρη επίθεση αυτού του είδους θα αποτελούσε αυτοκτονία για το καθεστώς του κ. Αχμαντινετζάντ.  Η αντιπαράθεση στη Συρία αποτελεί επίσης μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Ισραήλ να ακυρώσει πρόωρα τα μεγαλόπνοα νέο-οθωμανικά όνειρα της Τουρκίας και να καταποντίσει το λεγόμενο «στρατηγικό βάθος» του κ. Νταβούτογλου που απειλούν τη στρατηγική σύμπραξη με τη Κύπρο για την εξόρυξη και διάθεση φυσικού αερίου στην Αν. Μεσόγειο.  Ακόμη ένα όφελος τια το Ισραήλ είναι ο περαιτέρω εναγκαλισμός με τους Κούρδους που πλέον ελέγχουν τα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στη Μοσούλη του βορείου Ιράκ.  Μία ιδιότυπη σχέση που ενώ είχε παγώσει μετά τη σύλληψη του ηγέτη των Κούρδων κ. Οτσαλάν και τη βοήθεια της Μοσάντ στη ΜΙΤ για τη πραγμάτωση της, τώρα πλέον τείνει να πάρει τη μορφή συμμαχίας έναντι κοινών εχθρών (Τουρκία) αλλά και με μεγάλα προσδοκώμενα κέρδη λόγω πετρελαίου και για τις δύο πλευρές.

   Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει η στάση της πολυπληθέστερης αραβικής χώρας, της Αιγύπτου.  Η παράταξη των Αδελφών Μουσουλμάνων που πέτυχε μεγάλη νίκη στις πρόσφατες εκλογές δεν έχει δείξει ακόμη ενδιαφέρον για τη σύγκρουση στη Συρία κυρίως λόγω των τεράστιων προβλημάτων που μαστίζουν την Αιγυπτιακή πολιτική ζωή αλλά και τη κοινωνία.  Θα τολμούσα να κάνω τη πρόβλεψη πως αν αυτή η σύγκρουση λάμβανε χώρα 5 χρόνια αργότερα με την ομαλοποίηση των εσωτερικών προβλημάτων στην Αίγυπτο και με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ακόμη στην εξουσία, τότε το παιχνίδι θα ήταν χαμένο για τον άξονα Ισραήλ-Συρία-Κουρδιστάν-Ιράν.  Και ενώ η Ρωσία τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ του κ. Άσαντ και η Ε. Ε υπέρ των εξεγερθέντων, επίσης μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί και η στάση των ΗΠΑ δεδομένου πως πλησιάζουν προεδρικές εκλογές! Η Αμερικανική διπλωματία αλλά και η στρατιωτική μηχανή αντιδρούν πολύ πιο ήπια από ότι προηγούμενες συγκρούσεις και αυτό εξηγείται, πέραν της προεκλογικής περιόδου, για δύο ακόμη λόγους.  Ο πρώτος είναι πως η Αραβική Άνοιξη πλησίασε και απειλεί πλέον το Ισραήλ, τον στενότερο σύμμαχο, μαζί με τη Σ. Αραβία, της Αμερικής στη περιοχή. Αν επικρατήσουν σε όλες της συνορεύουσες χώρες οι σουνίτες και αποκτήσουν πολιτική εξουσία τότε ο επόμενος Αραβο-Ισραηλινός πόλεμος δε θα αργήσει να συμβεί.  Το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπυ στην Ουάσιγκτον (AIPAC κτλ) έχει τη δύναμη να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική εξωτερική πολιτική και στρατηγική.  Αλλά ο κυριότερος λόγος είναι η αλλαγή πλεύσης στην Υψηλή Στρατηγική της υπερδύναμης.  Μετά τη πρόσφατη απόφαση να μεταφερθεί σταδιακά το  60% του πολεμικού στόλου της στη περιοχή του Ειρηνικού, η Αμερικανική στρατηγική σκέψη έχει αποφασίσει πως ο πιο επικίνδυνος εχθρός για τα επόμενα χρόνια δεν βρίσκεται στη Μ.Ανατολή ή την Ευρώπη αλλά στην Άπω Ανατολή και είναι προφανώς η Κίνα.  Με το να ανοίξει και άλλα μέτωπα, η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ θα αποδυναμωθεί (όπως και η ήδη δοκιμαζόμενη οικονομία) και ίσως δε μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες αντιμετώπισης του σχεδιαζόμενου σινο-ρωσικού άξονα στον Ειρηνικό.

Η ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

    Με όλα αυτά τα δεδομένα, και κυρίως με την μελλούμενη εγκατάσταση ρώσων πεζοναυτών εντός της Συρίας, μια επίθεση των Τούρκων στη χώρα θα αποτελούσε αυτοκτονία.  Πέραν της αμφίβολης επιτυχίας του εγχειρήματος (ακόμη και με ταυτόχρονη επίθεση της Σ.Αραβίας από το έδαφος της Ιορδανίας), μια τέτοια επιχείρηση θα έλκυε τα αντίποινα του κ. Πούτιν έναντι της Άγκυρας που περιμένει μια τέτοια λανθασμένη κίνηση για να ανταποδώσει τα δεινά που του έχει προξενήσει η γείτονα χώρα στη περιοχή του Καυκάσου.  Η Ρωσία μπορεί να μην έχει τη δύναμη της κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης αλλά η πολεμικής της ισχύ είναι πολλαπλάσια της Τουρκίας και είναι βέβαιο πως ένας ενδεχόμενος πόλεμος θα γύρει αποφασιστικά και πολύ γρήγορα υπέρ των Ρώσων.  Και είναι σχεδόν απίθανο το ΝΑΤΟ να προστρέξει σε βοήθεια του κ. Ερντογάν, κάτι που μπορεί να προκαλέσει και τη διάλυση του Βορειοατλαντικού Συμφώνου! 

    Και για να μη συμβούν όλα αυτά τα κοσμογονικά, η τουρκική στρατηγική μπορεί να τολμήσει κάτι ίσως λιγότερο εφικτό στρατιωτικά, αλλά με πολλαπλάσια οφέλη και χωρίς κανένα κίνδυνο στρατιωτικής εμπλοκής με τη Ρωσία.  Η κίνηση αυτή δεν είναι άλλη από μια μεγάλου μεγέθους στρατιωτική εισβολή και κατοχή της οροσειράς Καντίλ εντός του Β. Ιράκ! Με αυτή τη κίνηση κτυπάει «με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια» καθώς ουδετεροποιεί τη κινητικότητα των Κούρδων αλλά και διακόπτει τη συνεχιζόμενη παροχή βοήθειας από το Ιράν στη Συρία. Απομονώνει το καθεστώς Άσαντ από Σιίτες πολεμιστές και άφθονο πολεμικό υλικό και απλώς περιμένει πότε θα εξασθενήσει η ρωσική βοήθεια ώστε να κτυπήσει εντός της Συρίας.  Είναι βέβαιο πως η Ρωσική ναυτική και στρατιωτική παρουσία στη Μ. Ανατολή έχει ημερομηνία λήξης. 

    Το εγχείρημα φιλόδοξο καθώς για να πραγματοποιηθεί θα πρέπει να συμβούν μεγάλες αλλαγές στη δομή των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας αλλά και να βρεθούν οι οικονομικοί πόροι για μια τέτοια μεγάλη εκστρατεία.  Δε μιλάμε για μια απλή εισβολή με σκοπό τη καταστροφή της υποδομής του ΡΚΚ αλλά για μόνιμη κατοχή και εγκαθίδρυση στρατιωτικών βάσεων εντός του βορείου Ιράκ.  Ο μοναδικός αξιόπιστος και μάχιμος, με δυτικά πρότυπα,  στρατιωτικός σχηματισμός της Τουρκίας είναι η στρατιά Ανατολικής Θράκης.  Ένα σώμα στρατού 100 χιλιάδων αντρών πλήρως μηχανοκίνητο, με σύγχρονα άρματα μάχης, πληθώρα μηχανοκίνητου πυρολοβικού αλλά και πολλές αερομεταφερόμενες μονάδες επίλεκτων καταδρομέων.  Μια στρατιά που είναι σχεδιασμένη από τους Τούρκους επιτελείς να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τόσο την Ελλάδα όσο και τη Βουλγαρία.  Για να μπορέσει να πετύχει μια εισβολή στα δύσβατα βουνά του Β.Ιράκ αυτή η στρατιά θα πρέπει να κομματιαστεί και μεγάλο μέρος της να αποσταλεί στα νότια σύνορα της Τουρκίας.  Τα περισσότερα αυτοκινούμενα πυροβόλα καθώς και οι αερομεταφερόμενες μονάδες κομάντος θα επιφορτιστούν τη περισσότερη δουλειά στον ορεινό αγώνα καθώς αν αποσταλεί τακτικός στρατό,ς είναι σίγουρος πως σε μικρό χρονικό διάστημα θα βρεθεί σε δεινή θέση.  Μεγάλο πρόβλημα θα αποτελέσει βέβαια και ο γενικευμένος ξεσηκωμός των Κούρδων εντός της Τουρκίας που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα υπόλοιπα στρατιωτικά σώματα, ίσως εντός και των τουρκικών μεγαλουπόλεων.  Είναι όμως βέβαιο πως καμία χώρα δε θα αποτολμήσει να αποκρούσει την Άγκυρα με τακτικό στρατό επάνω στα βουνά καθώς το αποτέλεσμα θα είναι αβέβαιο.  Το Ιράν θα αποστείλει πάντως μεμονωμένες ομάδες πολεμιστών με αμφίβολο όμως αξιόμαχο έναντι ενός ισχυρού και οργανωμένου με δυτικά πρότυπα στρατού.

    Θα αποτολμήσει άραγε η Άγκυρα αυτή τη τολμηρή στάση που είναι πάντως σύμφωνη με το σχεδιαζόμενο στρατηγικό βάθος και τα νέο-οθωμανικά σχέδια των Τούρκων επιτελών;

ΣΤΑΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΚΥΠΡΟΥ

    Η σύγκρουση στη περιοχή είναι μακριά από τις δυνατότητες της Ελλάδος να επηρεάσει καταστάσεις και στρατηγικές.  Ίσως ήρθε η ώρα να γίνουμε εμείς οι «επιτήδειοι ουδέτεροι» σε αυτή τη σύγκρουση καθώς σε περίπτωση εισβολής στη Συρία, η κρίση μπορεί να είναι παγκόσμια.  Δύο θέματα όμως θα πρέπει να απασχολήσουν τόσο τους Ελλαδίτες όσο και τους Κύπριους πολιτικούς, αλλά και τους στρατηγικούς αναλυτές. 

    Α)Το πρώτο είναι η προστασία (αν είναι εφικτό) και η διαφυγή των Ελληνορθόδοξων Σύρων που σε περίπτωση πτώσης του κ. Άσαντ θα αντιμετωπίσουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης στη χώρα τους. Θα πρέπει να γίνουν μελέτες αλλά και επαφές με όλα τα αντιμαχόμενα μέρη όπου θα δείξουμε την αποφασιστικότητα μας να προασπίσουμε τις ζωές και τις περιουσίες των ομόδοξων μας στη περιοχή, όσο  αυτό είναι δυνατόν

    Β)Το δεύτερο είναι οι βάσεις των δυτικών στη Κρήτη και (κυρίως) στη Κύπρο που θα αποτελέσουν στόχο στους πυραύλους τόσο των Σύρων αλλά και των Ιρανών.  Πρέπει να πεισθούν οι σύμμαχοι να περιορίσουν τη δραστηριότητα τους στις Ελληνικές βάσεις ώστε να μη στοχοποιηθούν από τους εμπόλεμους αλλά και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για την αντιβαλλιστική προστασία των εθνικών περιοχών μας.

    Αυτά τα δύο πολύ απλά βήματα πρέπει να σχεδιαστούν και να ξεκινήσουν να εφαρμόζονται άμεσα ώστε και να κρατήσουμε μετριοπαθή στάση, αλλά και να έχουμε παρουσία στις εξελίξεις που θα διαμορφώσουν τον χάρτη της Αν. Μεσογείου που θα διαβάζουν οι επόμενες γενιές στα σχολικά τους βιβλία

 ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος

«Έχε γεια, ώ Συρία! Τι υπέροχη χώρα για. τον εχθρό»

(Θρήνος του Αυτοκράτορα Ηράκλειου μετά την ήττα στη μάχη του Ιερομύακα το 637 μ.Χ. και την απώλεια της Συρίας στους Άραβες.)

(δημοσιευμένο στις 19 Ιουλίου 2012)

https://www.facebook.com/notes/nikos-topouzis/%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%85/373429932722367

ΝΙΚΟΣ ΤΟΠΟΥΖΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 

ΤΟ ΕΤΕΡΟΝ ΗΜΙΣΥ ΤΟΥ Κ.ΠΟΥΤΙΝ

(αναδημοσίευση από 15 Νοεμβρίου 2012)

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ  Κ. SHOYGU

Η αλλαγή στην ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας στις 6 Νοεμβρίου δεν εξέπληξε τους γνώστες της Ρωσικής πολιτικής σκηνής αλλά και τους ειδήμονες σε θέματα ασφαλείας της Ευρασίας.  Ο απερχόμενος υπουργούς κ. Anatoliy Serdyukov είχε προκαλέσει τη δυσαρέσκεια του Ρώσους προέδρου κ. Putin τόσο με τα σκάνδαλα στα οποία φέρεται να ήταν αναμεμειγμένος όσο (και κυρίως) με τις χαμηλές επιδόσεις του Υπουργείου του στο κολοσσιαίο έργο της αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.  Σε αυτό συνέβαλε, κατά τους αναλυτές, ο μεγάλος αριθμός πολιτών αλλά και πολιτικών που είχε πάρει ως συνεργάτες αλλά και ως απλούς εργαζόμενους εντός του Υπουργείου, ανθρώπους που δεν καταλάβαιναν τις ανάγκες τόσο του Υπουργείου Άμυνας αλλά και την άμεση ανάγκη υλοποίησης των σχεδίων του κ. Putin για τις Ε.Δ ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν επάξια στο σύγχρονο πεδίο μάχης.

  Ο νέος ισχυρός άντρας του Ρωσικού Υπουργείου Άμυνας δεν είναι άλλος από τον κ. Sergey Shoygu έναν σύγχρονο ήρωα της Ρωσίας.  Ο κ. Shoygu γεννήθηκε το 1955 στην απόμακρη περιοχή Tuva στα σύνορα με τη Μογγολία, από γηγενή πατέρα και Ρωσίδα μητέρα.  Ορισμένες διθυραμβικές αναφορές στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης περί της «ανάληψης του Ρωσικού Υπουργείου Άμυνας από Τούρκο» μόνο ως αστείες μπορούν να εκληφθούν.  Η Tuva κατοικείτο από διάφορες φυλές εδώ και εκατοντάδες χρόνια, φυλές τουρκο-μογγολικές οι οποίες πολύ συχνά πολεμούσαν για τη κυριαρχία στην περιοχή.  Μέχρι το 1200 μ.Χ. περίπου, κυριαρχούσαν στη περιοχή οι Ουϊγούροι Τούρκοι, κύριοι «σύμμαχοι» και το ζενίθ του παντουρκισμού όπως τον οραματίζονται οι κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου.  Για την «καταπίεση» των Ουϊγούρων από την Κίνα είχε κάνει λόγο ο πρόεδρος της Τουρκίας, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου και την δραματική όξυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.  Ήταν η πρώτη «σφαλιάρα» για το όραμα του Στρατηγικού Βάθους του νέο-οθωμανισμού των γειτόνων. 

   Μετά τους Τούρκους, στην περιοχή επικράτησαν οι Μογγόλοι με την απίστευτη στρατιωτική και πολιτική κυριαρχία τους στην περιοχή.  Η ηγεμονία των Μογγόλων   κράτησε μέχρι το 1757 όπου η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Κινέζων μέχρι την επικράτηση των Ρώσων το 1911.  Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και μέχρι τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η περιοχή της Tuva ήταν ανεξάρτητη και προσαρτήθηκε στην Σοβιετική Ένωση στα τέλη του 1944.  Πολλοί γηγενείς συμμετείχαν στον πόλεμο κατά του Ναζισμού, επιδεικνύοντας μεγάλη αυτοθυσία και κέρδισαν πολλές τιμητικές διακρίσεις από τον Σοβιετικό στρατό. 

  Το βιογραφικό του κ. Shoygu είναι εντυπωσιακό. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο ως πολιτικός μηχανικός και συμμετείχε σε πολλά πετυχημένα έργα της κυβέρνησης.  Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 αναμείχθηκε με την πολιτική και στήριξε τον κ. Γιέλτσιν στην ανάληψη των καθηκόντων του.  Ο τότε πρόεδρος της Ρωσίας τον αντάμειψε με την στήριξη της προσπάθειας του κ. Shoygu στη δημιουργία Σώματος Εθελοντών και Πολιτικής Προστασίας, στο οποίο τέθηκε επικεφαλής.  Μετά από πολλές επιτυχημένες επιχειρήσεις (Τατζικιστάν, Οσετία, Τσετσενία), το 1994, το Σώμα μετατράπηκε σε Υπουργείο με αρμοδιότητες την ανάληψη ενεργειών αντιμετώπισης καταστροφών σε πλημμύρες, σεισμούς, αλλά και τρομοκρατικών κτυπημάτων.  Το 1999 εκλέχτηκε πρόεδρος του κόμματος «Ενότητα» υπό τις ευλογίες του κ. Putin, του πολιτικού μορφώματος δηλαδή που μετεξελίχθηκε στην «Ενωμένη Ρωσία» που ελέγχει χωρίς αντίπαλο τις εσωτερικές εξελίξεις στη Ρωσία και αποτελεί την πηγή της δύναμης του Ρώσου προέδρου.  Στις 5 Απριλίου του 2012 εκλέχτηκε κυβερνήτης της Μόσχας, θέση που όμως δεν κράτησε πολύ λόγω του κατεπείγοντος διορισμού του στην παρούσα θέση του, ως Υπουργού Άμυνας επτά μήνες αργότερα.   

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

   

Οι πρώτες κινήσεις και πολιτικές επιλογές συνήθως δείχνουν και τον χαρακτήρα ενός ανδρός αλλά και μας προϊδεάζουν για την πολιτική που θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον.  Η πρώτη του κίνηση ήταν η τοποθέτηση του 57χρονου στρατηγού Valery Gerasimov στη θέση του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου.  Ο κ. Gerasimov ήταν ο διοικητής της 58ης Στρατιάς Καυκάσου κατά τον δεύτερο πόλεμο στην Τσετσενία που ουσιαστικά συνέτριψε τους αυτονομιστές.  Έχει αποφοιτήσει από τα καλύτερα στρατιωτικά σχολεία της χώρας και θεωρείται ως ένας από τους ειδήμονες στην αντιμετώπιση των αντί-βαλλιστικών όπλων τόσο της Ευρώπης όσο και της Αμερικής.  Συγκεντρώνει δηλαδή πάνω του όλα τα προσόντα για την αντιμετώπιση των δύο μεγάλων απειλών για τη Ρωσία που δεν είναι άλλες από την άνθηση της Ισλαμικής τρομοκρατίας  (και όχι μόνο στον Καύκασο), και την « μονομερή παραβίαση» της ABM Treaty από μέρους των Δυτικών.  Ως υφυπουργό του επέλεξε τον στρατηγό κ. Arcady Bakhin, ήρωα και των δύο πολέμων στη Τσετσενία που μάλιστα, ως μάχιμος είχε τραυματιστεί σε μάχες μέσα στο Γκρόζνι.   Η επιλογή αυτή έγινε προφανώς για την ενίσχυση της άμυνας στον Καύκασο από ανθρώπους που ξέρουν καλά την περιοχή αλλά γνωρίζουν και από πόλεμο, καθώς και σε σύμπνοια με την τοποθέτηση του κ. Gerasimov.  Ακόμη ένας υφυπουργός είναι ο στρατηγός κ. Oleg Ostapenko, πρώην επιτελής και ειδικός στον τομέα της Αεροδιαστημικής Άμυνας.  Είναι εμφανές πως ο νέος Υπουργός Άμυνας της Ρωσίας έχει συγκροτημένη πολιτική και ξεκάθαρους αμυντικούς στόχους για την Ρωσία του 21ου αιώνα.  Ως επιτελάρχη του, και αυτό επίσης δεν αποτελεί έκπληξη, κράτησε τον έμπιστο του επιτελάρχη από το Υπουργείο Αντιμετώπισης Καταστροφών  και στρατηγό κ.Yuri Sadovenko.  Μία ακόμη ρεαλιστική αλλά και επωφελή κίνηση για τον ίδιο και τη θητεία του στο Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας.

ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

 Μία πρώτη και αρκετά ασαφής εκτίμηση είναι πως τόσο η διαδικασία εκσυγχρονισμού των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, όσο και η ρευστότητα των διεθνών εξελίξεων, κυρίως στο μέτωπο της Συρίας αλλά και στην θάλασσα της Κίνας θα επιβραδυνθούν για 2-3 μήνες.  Στο θέμα του εκσυγχρονισμού αλλά και ορθολογισμού των δυνάμεων αλλά και της διάταξης αυτών στον ευρύτερο Ευρασιατικό χώρο, ο νέος ΥΠΕΘΑ θα χρειαστεί πολλές μελέτες/αναλύσεις, εκτιμήσεις προσωπικού και αντικατάσταση όσων κρίνει ως ακατάλληλους με άτομα της αρεσκείας του πριν ξεκινήσει το κολοσσιαίο έργο του.  Αυτή η διαδικασία μπορεί να αποβεί πολύ χρονοβόρα λόγω των τεραστίων διαστάσεων των Ε.Δ. της χώρας, αλλά και της ατελείωτης γραφειοκρατίας που θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να εξαλείψει ο κ. Shoygu.  Μετά το πέρας των απαραίτητων διορθωτικών κινήσεων, θα πρέπει το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού να ξεκινήσει πραγματικά από την αρχή, με γνώμονα τις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η Ρωσία, δηλαδή την τρομοκρατία (κυρίως στον Καύκασο), την πρόθεση των Δυτικών να αναβαθμίσουν ουσιαστικά την αντί-βαλλιστική τους άμυνα, αλλά και τις σύγχρονες επιθέσεις στη περιοχή του κυβερνοχώρου. 

   Όσον αφορά το μέτωπο της Συρίας-Ιράν αλλά και στην θάλασσα της Κίνας, η Ρωσική διπλωματία θα πιέσει για διπλωματικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστεί η προσωρινή «ανετοιμότητα» του νέου Υπουργού Άμυνας όσο και των επιτελών του.  Και είναι βέβαιο πως, με δεδομένη την αποφασιστικότητα που έχει επιδείξει στο παρελθόν ο κύριος Putin, κανένας δεν θα θέλει να εκμεταλλευτεί αυτό το προσωρινό κενό ισχύος της Ρωσίας, με τον φόβο των αντιποίνων της «Αρκούδας» όταν σε λίγους μήνες θα είναι και πάλι σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα.   Επίσης κανένας δεν θα θέλει να είναι το πρώτο «θύμα» του κ. Shoygu στην προσπάθεια του να εντυπωσιάσει τον πρόεδρο Putin αλλά και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ρωσικού στρατού και λαού.

Νίκος Τοπούζης

Ιστορικός Συγγραφέας

Μέλος των Ανεξάρτητων Ελλήνων

 (αναδημοσίευση από 15 Νοεμβρίου 2012)

https://www.facebook.com/notes/nikos-topouzis/%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD-%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD/417908318274528

CODEX ALIMENTARIUS

  Εάν υπάρχει ένα εργαλείο με το οποίο μπορείς να ελέγξεις απόλυτα τον άνθρωπο, αυτό είναι η ίδια του η τροφή, το αγαθό με το οποίο εξασφαλίζει την επιβίωση του. Πίσω απ'τον περίφημο διατροφικό κώδικα κρύβεται μια εφιαλτική πραγματικότητα. Ο κώδικας ισχύει επίσημα από το 1963 με τη σύμπραξη του οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAQ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όπου και δημιουργήθηκε η επιτροπή που λειτουργεί πίσω απ' τον κώδικα, επιτροπή η οποία υπάγεται στον Ο.Η.Ε..

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

Η ιστορία του κώδικα alimentarius αρχίζει το 1893 στην Αυστροουγγαρία. Αιτία ήταν τα προβληματα που είχαν προκύψει κατά την εκδίκαση υποθέσεων για θέματα διατροφής και τροφίμων τα οποία έκαναν επιτακτική την ανάγκη να υπάρξει ένας κοινός κανονισμός. Ο κανονισμός αυτός, εφαρμόστηκε επιτυχώς έως το 1918, όταν διαλύθηκε η Αυστροουγγαρία. Ο κώδικας όμως δεν ξεχάστηκε. Χρόνια αργότερα έκανε και πάλι την εμφάνισή του σε ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα του ελέγχου του πληθυσμού μέσα από τη διατροφή. Ιθύνων νους της νέας ιδέας ήταν ο Fritz derMeer. 

 Πρόεδρος της εταιρίας I.G.FARBEN. Η εταιρία I.G.FARBEN κατασκεύαζε όπλα, πυρομαχικά για το ναζιστικό στρατό καθώς και το αέριο μαζικής εξόντωσης των κρατούμενων. Ο Fritz derMeer καταδικάστηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αλλά λίγα χρόνια μετά αποφυλακίστηκε. Λίγους μήνες μετά πρότεινε την επαναφορά του κώδικα Alimentarius ως μέσο ελέγχου του πληθυσμού μέσω της τροφής. Ο ΟΗΕ με απόφαση του, το 1962 ενεργοποιεί ξανά τον κώδικα με το επιχείρημα της προστασίας των καταναλωτών. Η "φονική" εταιρία του δεν εξαφανίστηκε, αλλά διασπάστηκε σε τρεις νέες μεγάλες εταιρείες φαρμάκων: τις πολύ γνωστές Bayer, Hoechst και Basf! Το θέμα δε θα ήταν φοβερό αν ο κώδικας όντως ακολουθούσε την αρχική του λογική. Ο κώδικας αναγράφει πλέον μόνο τα διατροφικά είδη που επιτρέπονται και ορίζει αυτομάτως παράνομη κάθε παρέκκλιση απ' τα επιτρεπόμενα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η υιοθέτηση όλων των διατάξεων του κώδικα δεν ήταν υποχρεωτική για όλα τα κράτη. Ωστόσο, μετά και την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής το 2008 στην Ελβετία, όπου οι ΗΠΑ τέθηκαν επικεφαλής της επιτροπής, οι παράγραφοι για τα πολυβιταμινούχα τρόφιμα ενεργοποιήθηκαν και η εφαρμογή του κώδικα γίνεται πλέον υποχρεωτική για όλες τις χώρες του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου). 

 Κάθε χώρα που θα υποδεχτεί τον κώδικα θα είναι υποχρεωμένη να μην εμποδίζει με κανένα τρόπο την ελεύθερη εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, ζώων και επικίνδυνων χημικών. Οποιαδήποτε αντίσταση στον κώδικα θα θεωρείται συγκαλυμμένη παρεμπόδιση του εμπορίου και θα έχει ως συνέπεια οικονομικές κυρώσεις για τη χώρα που θα αντιδράσει. Επίσης η χώρα εκείνη δε θα μπορεί να εισάγει ή να εξάγει κανένα προϊόν διατροφής. Στην Ελλάδα εισάγουμε το 60% της διατροφής μας. Μια αντίσταση λοιπόν στον κώδικα θα σήμαινε οικονομική καταστροφή. Λύση υπάρχει αν αξιοποιήσουμε τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά πλέον δεν υπάρχουν κίνητρα εξασφάλισης και διαβίωσης του αγρότη κι έτσι η γη ηθελημένα ερημώνει για να δοθεί μια νύχτα σε επιτηδείους. Η Ελλάδα εκτός του ότι συμμετέχει στον ΠΟΕ , είναι και μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης, που σημαίνει ότι επίσημος διαπραγματευτής σε όλες τις συμφωνίες είναι η ευρωπαϊκή επιτροπή. Οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα τηρούν σιγή ιχθύος. Γνωρίζουν αλλά επικαλούνται τη θέση τους και δε θέλουν να μιλήσουν (πρόεδρος ΕΦΕΤ κ.α.)

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

Με την εφαρμογή του κώδικα, βιταμίνες A, B, C, D, ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο θα είναι παράνομα, όταν οι ποσότητές θα είναι θεραπευτικές. Ο νέος κώδικας θα απαγορεύει τη χρήση θρεπτικών ουσιών όπως βιταμίνες ή μέταλλα οι οποίες λαμβάνονται για πρόληψη ή την αντιμετώπιση κάποιας πάθησης. Αυτές οι ουσίες θα χαρακτηρίζονται ως τοξικές και δηλητήρια. Αυτό σημαίνει ότι θα απαγορεύεται ακόμη και η συνταγή γιατρού, που δίνει συμπληρώματα διατροφής ή φάρμακα με βιταμίνες, ακόμα κι αν κάποιος τα έχει πραγματικά ανάγκη. Συγκεκριμένα η δοσολογία θα περιορίζεται μονό στο 15% της συνιστώμενης ποσότητας. Η θεραπεία θα υπάρχει με άλλα φάρμακα των εταιριών τα οποία θα κοστίζουν πολύ περισσότερο. Το ίδιο απαγορευμένες θα είναι και οι διατροφικές συμβουλές που έχουν να κάνουν με την ενίσχυση της διατροφής, μέσω της λήψης θρεπτικών ουσιών. Τα τρόφιμα θα υποβάλλονται υποχρεωτικά σε ελέγχους για τις ποσότητες που εμπεριέχουν και θα τροποποιούνται με ακτινοβολία, έτσι ώστε να αποβάλλουν οποιαδήποτε πλεονάζουσα "τοξική" ουσία. η λίστα των θρεπτικών ουσιών που θα επιτρέπονται θα είναι αρκετά περιορισμένη.
 

 Εκτός του ότι ο κώδικας θα θέσει εκτός λίστας, σημαντικά συστατικά για την ανθρώπινη διατροφή, την ίδια στιγμή προστίθενται σ' αυτές κάποιες επιβλαβείς ουσίες, όπως για παράδειγμα το φθόριο, το οποίο παράγεται από βιομηχανικά απόβλητα. Ήδη το 66% του νερού των ΗΠΑ φθοριώνεται. Το φθόριο πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο Γκουλάγκ επειδή ανακαλύφθηκε ότι οι κρατούμενοι που έπιναν νερό με φθόριο ήταν συγκαταβατικοί κ μπορούσες έτσι εύκολα να τους ελέγξεις και να τους χειραγωγήσεις. Πλέον το συναντάμε σχεδόν σε όλες τις οδοντόκρεμες κ αρκετά κράτη πλέον φθοριώνουν το νερό].

 Πέρα από τη λίστα των παράνομων "τοξικών" συστατικών των τροφών, η επιτροπή Alimentarius ανοίγει το δρόμο στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, αλλά και ζώα που θα παράγουν την τροφή μας.
 

 Ο νέος κώδικας προβλέπει ότι οι αγελάδες που θα παράγουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, θα λαμβάνουν υποχρεωτικά την αυξητική ορμόνη rBGH της διαβόητης πολυεθνικής Monsato η οποία έχει αγοραστεί από την ...κινεζική SINOCHEM;;;!!! από το 2008.. Ήδη το αγελαδινό γάλα αποτελεί το νούμερο 1 κίνδυνο ασθενειών του πλανήτη. Κάθε ζώο που θα χρησιμοποιείται για τη διατροφή μας θα υφίσταται αγωγή με υποκλινικά αντιβιοτικά και αυξητικές ορμόνες επίσης υποχρεωτικά. Ο κώδικας απαιτεί κάθε είδους τροφής να υφίσταται επεξεργασία με ακτινοβολία εκτός κ αν καταναλώνεται ωμό και σε τοπικό επίπεδο. Ο κώδικας συμπεριλαμβάνει φυσικά και τα βιολογικά προϊόντα που πλέον βιολογικά θα θεωρούνται όταν και σε αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί κτηνιατρικά φάρμακα, αυξητικές ορμόνες κτλ. κατά συνεπεία μάλλον οποίος θέλει θα το βαφτίζει βιολογικό. Ακόμη και εξαιρετικά επικίνδυνα εντομοκτόνα όπως το DDT, για το οποίο στο παρελθόν είχε δημιουργηθεί σάλος όταν αποδείχτηκε η καρκινογόνα επίδρασή του, θα εισαχθούν και πάλι στο εμπόριο. Το DDT, η διελδρίνη η αλδρίνη, το εξαχλωροβενζόλιο και το camphechlor κρίθηκαν από 176 χώρες επικίνδυνα και απαγορευτήκαν το 1991 στη σύνοδο της Στοκχόλμης. Και όμως, επιστρέφουν κανονικά και με το νόμο 7 απ' τα 9 απαγορευμένα επικίνδυνα εντομοκτόνα!!! Πολλές λειτουργίες και συστήματα ενζύμων του ανθρώπου μοιάζουν με αυτά των εντόμων, οπότε ο νοών νοητό...διαφορές παθήσεις που οφείλονται στην υποδιατροφη και στους προαναφερθέντες παράγοντες, είναι οι πλέον επικερδείς όπως ο καρκίνος, ο ζαχαρώδης διαβήτης, καρδιαγγειακές παθήσεις κ.α.

 Άλλη μια ουσία που θα επιτρέπεται με το νέο κώδικα, είναι η αφλατοξίνη, καθώς επίσης και η συσσώρευσή της σε υψηλά ποσοστά στο γάλα. Η συγκεκριμένη ουσία είναι η δεύτερη πιο καρκινογόνα και συναντάται σε μουχλιασμένες ζωικές τροφές.

 Είναι εύκολο να αντιληφθεί κάποιος τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω απ' τον κώδικα. θυμίζω, ότι ο εμπνευστής του κώδικα ήταν ο ιδρυτής τριών πανίσχυρων σήμερα φαρμακοβιομηχανιών.

ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΟΔΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΦΥΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΤΙΣ 1-4-2011

185 χώρες έχουν ενσωματώσει τον κώδικα διατροφής στα νομικά τους συστήματα. στην πλήρη εφαρμογή του αν καταφέρουν να περιορίσουν τις αντιδράσεις μας, θα είναι καταστρεπτικές για την ανθρωπότητα και γενικά για τη ζωή μας.Από 1 Απριλίου 2011 μπήκε σε εφαρμογή μια οδηγία της ευρωπαϊκής ένωσης η οποία θα εφαρμοστεί και απ' την Αγγλία, η οποία περιλαμβάνει τα φαρμακευτικά παραδοσιακά προϊόντα φυτικής προέλευσης. Στην Ελλάδα ψηφίστηκε από "επιτροπή", κατά τον προσφιλή τρόπο, προκειμένου να διατηρείται η ανωνυμία. Απ' τις 1 Απριλίου
2006 και για τα επόμενα 5 χρονιά δόθηκε περιθώριο να κατοχυρωθούν φυτικά προϊόντα. Κατοχυρώθηκαν λοιπόν μόλις 183. Μονό αυτά τα προϊόντα αποτελούν εμπορεύσιμο είδος και το εμπόριο άλλων φυτικών προϊόντων που δεν περιλαμβάνει η λίστα είναι παράνομο, επομένως δε θα υπάρχει στα ράφια των καταστημάτων. Αν υπάρξει κατανάλωση κάποιου φυτικού προϊόντος στο σπίτι, που δεν περιλαμβάνεται στη λίστα και ως εκ τούτου δεν έχει περάσει από έλεγχο φαρμακοβιομηχανίας, ο καταναλωτής μπορεί να έχει πρόβλημα με το νόμο. Ναι, μπορεί να μηνυθεί π.χ. μια μητέρα για το τσάι που έφτιαξε στο παιδί κ αυτό έπαθε ενδεχομένως μια άσχετη αρρώστια
κτλ. Επίσης η οδηγία απαγορεύει συμπληρώματα διατροφής, απαγόρευση εναλλακτικών μεθόδων θεραπείας, κλείσιμο των σχολών ομοιοπαθητικής που ως γνωστό αυτός ο τρόπος θεραπείας είναι φιλικός προς το σώμα μας κ όχι επιθετική ιατρική με παρενέργειες. Απαγόρευση βιβλίων σχετικά με τη χρήση βοτάνων και ιχνοστοιχείων κ.α.

 Το 2011 ο ΓΑΠ υπέγραψε την εισαγωγή μεταλλαγμένου σπόρο πατάτας, ειδικώς για τη χωρά μας και όχι για τα κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης. Σημειώνω εδώ οτι,Έρευνες έδειξαν πως ο μεταλλαγμένος αυτός σπόρος πατάτας προκαλεί γεννετικές μεταλλάξεις.

 Η υπουργική απόφαση, που βάζει τις βάσεις για την πλήρη εφαρμογή του διατροφικού κώδικα στην ελλάδα – δηλαδή το σχέδιο για τον απόλυτο έλεγχο και την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του νερού και της τροφής που υπεγράφη στις 11 Απριλίου 2011, αποτελεί αιτία εξέγερσης.Πρόκειται για την τροποποίηση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 150559/10-6-2011,που αφορά τις διαδικασίες, τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών για υφιστάμενα δικαιώματα χρήσης νερού

Ποιά νερά μπαίνουν σε έλεγχο:

Πρόκειται για το πρώτο βήμα, για τον έλεγχο του υδατικού δυναμικού από την τρόικα που περνάει εντέχνως με την προφαση της ορθολογικής διαχείρισης του υδάτινου δυναμικού και της δημόσιας υγείας. Στόχος είναι η καταγραφή όλων των ιδιωτικών και δημόσιων πηγών προκειμένου να ενταχθούν στα διαχειριστικά σχέδια που εκπονούνται σε επίπεδο περιφερειών, με σκοπό να πουληθούν τα νερά σε ιδιώτες που στη συνέχεια θα μεταπωλούν το νερό στους αγρότες. Δηλαδή το αγαθό που η γη προσφέρει στους αγρότες, μέσα στα ίδια τους τα χωράφια, θα το πληρώνουν για να το χρησιμοποιούν.

 Στις ΗΠΑ, όπου ιδιωτικές εταιρίεςέχουν αγοράσει τα νερά έχουν επιβάλλει νόμους με τους οποίους ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΒΡΟΧΙΝΟΥ ΝΕΡΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΒΑΡΕΩΝ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ.

 Η υπόθεση φαίνεται να αφορά κυρίως τους αγρότες. Στην πραγματικότητα,αφορά την προσπάθεια από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας, για τον έλεγχο όλων των παραμέτρων που θα βοηθούσαν κάποιον-ους να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη ζωή.

 Προϋπόθεση οποιασδήποτε διεκδίκησης, είναι η δυνατότητα να έχει διάρκεια. Στο διάστημα αυτό, πρέπει να έχεις καλύψει, τουλάχιστον τα βασικά για να ζεις. Αν δεν έχεις καλύψει τα βασικά, τότε, όλη σου η έννοια δεν είναι να διεκδικήσεις ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Είναι να φας, για να μην πεθάνεις. Σ’ αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχει πια καμιά απαίτηση, κανένα αίτημα, καμιά διεκδίκηση.Υπάρχει μόνο, αναγκαιότητα να χορτάσεις την πείνα σου. Τίποτα άλλο.

 Πώς θα μπορούσαμε να φέρουμε τους ανθρώπους, ειδικά τους Ευρωπαίους, σ αυτό το επίπεδο; Η απάντηση, είναι απλή. Με τον έλεγχο, όλων των ουσιωδών στοιχείων που θα μπορούσαν να συνθέσουν μια ανεξάρτητη ζωή. π.χ. η ενέργεια. Δεν είναι τυχαίο, που η ενέργεια, ελέγχεται κεντρικά.

 Με την παρούσα ΚΥΑ, προχωράει ένα βήμα περισσότερο, ο έλεγχος του νερού. Το κράτος, θεωρεί το νερό δικό του αγαθό. Η δικαιολογία είναι πως ‘πρέπει να προστατευθεί το περιβάλλον και η δημόσια υγεία. Η πραγματικότητα είναι πως θέλουν να ελέγχουν το πόσοι και ποιοι από μας, θα έχουν νερό (άρα θα μπορούν να ζουν).

 Προσπαθούν να ‘ελέγξουν’ ακόμα και το νερό της βροχής. Τα κριτήρια για το ‘μοίρασμα’ του νερού θα είναι οικονομικά και .. πολιτικά. Για να έχεις νερό, πρέπει να πληρώσεις. Αν δεν έχεις χρήματα, δεν σου δίνει την δυνατότητα να έχεις νερό. Από την άλλη, οι ‘αρμόδιες υπηρεσίες’, θα κρίνουν αν ‘έχεις ανάγκη’ για να χρησιμοποιείς το νερό.

 Μένει σε οποιονδήποτε από εμάς, καμιά αμφιβολία, πως η παγκόσμια εξουσία και οι ντόπιοι εντολοδόχοι της, θα χρησιμοποιήσουν και αυτή την δυνατότητα, για να ‘κόψουν’ το νερό, σε όποιον είναι αντίθετος με τις επιδιώξεις τους?

 Ποιο όμως είναι το αποτέλεσμα; Η εκμηδένιση των δυνατοτήτων για αυτόνομη διαβίωση. Ας υποθέσουμε ότι οι φόροι, δεν σας έχουν τσακίσει. Έχετε ένα στρέμμα χωράφι, και θέλετε την 'ελευθερία’ σας, ή είστε άνεργοι (πολύ πιθανό σενάριο). Σκέφτεστε να το καλλιεργήσετε και να καλύψετε βασικές ανάγκες διατροφής. Μπορείτε να το κάνετε χωρίς νερό; Ασφαλώς όχι. Τα φυτά, χρειάζονται νερό για να μεγαλώσουν. Άρα δεν έχετε καμία δυνατότητα να καλύψετε, κάποιες βασικές διατροφικές ανάγκες.

 Το να παραμείνει το νερό στον έλεγχο της κοινωνίας και να μην περάσει στον ολοκληρωτικό έλεγχο του κράτους, είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να μπορούμε στο μέλλον να θέσουμε τα θεμέλια μια ανεξάρτητης ζωής. Για αυτό η μάχη για την κατάργηση της κατάπτυστης αυτής απόφασης, δεν αφορά τους αγρότες μόνο. Αφορά όλους τους ελεύθερους ανθρώπους ή εκείνους που θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν ελεύθεροι. Η ελευθερία μας προϋποθέτει και τον έλεγχο του νερού από την κοινωνία. Διαφορετικά οι όροι διαμορφώνονται δυσμενώς για τους πολίτες.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως η νέα τάξη πραγμάτων τα τελευταία λίγα χρόνια προχωράει μεβήματα γοργά. Κάτω απ’ το δόγμα του σοκ που υποβάλλουν τον άνθρωπο μας περιμένουναλλαγές που δε μπορεί ο μέσος νους να συνειδητοποιήσει. Ενδεχομένως ο μέσος νους να είναιαποχαυνωμένος απ’ τον έλεγχο κ την προπαγάνδα που του ασκείται με ποικίλους τρόπους . Έτσιαδυνατούν να αντιληφθούν το βαθμό έλλειψης συνειδητότητας.

 Στον «κώδικα διατροφής» ταιριάζει περισσότερο η ονομασία «κώδικας διαστροφής». Σε κάποιους θα φανούν ακραία όλα αυτά. Μήπως όμως δε γνωρίζουμε την ιστορία του παρανοϊκού συλλογικού νου?

Ας είμαστε λοιπόν σε εγρήγορση κ ας μοιραστούμε τις γνώσεις μας υπερασπιζόμενοι τα φυσικά δικαιώματα μας.

Αλίκη Στεφάνου
Αναπληρώτρια Γραμματέας Τομέα Γυναικών & Οικογένειας
Μέλος Συντονιστικής ΑΝ.ΕΛ Μαγνησίας

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΕΠΙΟΥ

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΕΠΙΟΥ

ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

(αναδημοσίευση)

«Σε τι οφείλει η Δύση τη σημερινή της παντοδυναμία; Όχι σε τυχαία γεγονότα ούτε σε φυσικούς παράγοντες, ισχυρίζεται ο Βίκτορ Χάνσον, αλλά στην επιδίωξη της ισχύος και σε σειρά ολόκληρη αξιών και αντιλήψεων που οι ρίζες τους ανατρέχουν στην αρχαία Ελλάδα. Κυρίαρχη μεταξύ αυτών είναι η αποδοχή της μάχης ως κεντρικής πράξης του πολέμου: είναι η μία, η αποφασιστική και καθοριστική σύγκρουση των πολεμιστών στο πεδίο της σφαγής, που παρέχει άμεση και αδιαμφισβήτητη λύση στη διαμάχη.»  

 Από το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου του κ.Χάνσον «ο Δυτικός τρόπος Πολέμου»

  Η πολεμική αναμέτρηση στη Συρία θα αποτελέσει αναμφισβήτητα ένα γεγονός που θα μελετηθεί τα επόμενα χρόνια τόσο από ιστορικούς, όσο και από στρατιωτικούς και διπλωμάτες σε όλο τον κόσμο. Ένα περίπλοκο πεδίο αντιπαράθεσης Σιϊτών  και Σουνιτών μουσουλμάνων όπου έχουν αναμειχθεί οι περισσότερες χώρες της περιοχής αλλά και οι τρεις υπερδυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα).  Οι «αντάρτες» σουνίτες έχουν τη πολυτέλεια να επιλέξουν τον εκάστοτε τόπο και χρόνο διεξαγωγής αλλά και το μέγεθος της εμπλοκής δυνάμεων της επόμενης μάχης, όπως άλλωστε οι περισσότερες αντάρτικες ομάδες όταν μάχονται με τακτικό στρατό.  Η ευκινησία λόγω έλλειψης βαρέως οπλισμού, η δυνατότητα απόκρυψης δυνάμεων μέσα στα αστικά κέντρα και τον άμαχο πληθυσμό αλλά και  η μεγαλύτερη αποφασιστικότητα που έχουν συνήθως οι μαχητές της αντιπολίτευσης δίνουν αυτό το πλεονέκτημα που η κάθε ηγεσία αντάρτικου πρέπει να εκμεταλλευτεί ώστε να βγει κερδισμένη από τη διαμάχη.

  Και ενώ στη Συρία οι μάχες ήταν κυρίως σποραδικές χωρίς εμπλοκές μεγάλων αριθμών μαχητών, το διεθνές σκηνικό (κυρίως στη Δύση) ήταν υπέρ των ισλαμιστών και όλοι επιθυμούσαν ή απλώς μπορούσαν να ανεχτούν μία μετά Άσαντ Συρία (ακόμη και η Ρωσία ).  Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν οι ισλαμιστές ήταν να μη χάσουν! Και να περιμένουν υπομονετικά να ενισχυθούν στρατιωτικά περισσότερο από τη Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία ώστε να αποκτήσουν πιο βαρέα όπλα κυρίως αντιαρματικά και αντιεροπορικά.  Επίσης έπρεπε να περιμένουν και να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια για να επιβληθεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων (no-fly zone) από τους δυτικούς ώστε να απολέσει ο κυβερνητικός στρατός το μεγάλο πλεονέκτημα που έχει στον αέρα έναντι τους.  Και θα έπρεπε να περιμένουν ώστε να καθησυχαστεί το Ισραήλ και να βεβαιωθεί πως το βιοχημικό οπλοστάσιο της Συρίας δε θα έπεφτε σε χέρια εξτρεμιστών που κάποια μέρα θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον του.  Και κυρίως θα έπρεπε να περιμένουν ώστε να βρεθούν τα κατάλληλα γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τη Ρωσία και τη Κίνα, ώστε να εγκαταλείψουν τη διπλωματική αλλά και στρατιωτική υποστήριξη τους στη κυβέρνηση του κ.Άσαντ.  Έπρεπε δηλαδή να μην επιδιώξουν ακόμη μία αποφασιστική μάχη αλλά να περιμένουν καρτερικά και να προσπαθήσουν να ΜΗ χάσουν. Με αυτή την τακτική, η νίκη τους ήταν προδιαγεγραμμένη!!

  Η ισλαμιστές αντάρτες έκαναν μια εντυπωσιακή επίθεση στη Δαμασκό με ταυτόχρονη βομβιστική επίθεση στο κέντρο επιχειρήσεων του Συριακού στρατού με θύματα ανώτατους αξιωματούχους που αποδιοργάνωσε για αρκετές ώρες την άμυνα της πόλης.  Όπως είδαμε όμως σύντομα οι αντάρτες απαγκιστρώθηκαν επιτυχώς  δίχως πολλές απώλειες και το μόνο που ήθελαν να δείξουν τόσο στον κ.Άσαντ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ήταν πως είναι έτοιμοι να δώσουν μια μεγάλης έκτασης μάχη ακόμη και στην ίδια την πρωτεύουσα!  Ακόμη πιο εντυπωσιακό βέβαια ήταν το γεγονός πως κατάφεραν να υποχωρήσουν με ευκολία, όσο εύκολα διείσδυσαν και εντός της πόλης.  Δεν επιτέθηκαν με σκοπό να καταλάβουν τη Δαμασκό, απλώς ήθελαν να ταλαιπωρήσουν αλλά και να τρομοκρατήσουν όσους υπερασπίζονται το καθεστώς.  Μία έξυπνη κίνηση που αν είχε και το κατάλληλο διπλωματικό αντίκτυπο θα επιτελούσε τα μέγιστα στην αλλαγή κυβέρνησης της Συρίας.  Λίγες δυνάμεις ενεπλάκησαν, μικρές απώλειες και εύκολη αναδίπλωση στις αρχικές θέσεις!

  Μέχρι αυτό το σημείο όλα πήγαιναν περίφημα για τους ισλαμιστές αντικαθεστωτικούς της Συρίας.  Γιατί αντί αυτή η επιτυχημένη επιχείρηση στη Δαμασκό να τους δώσει περισσότερη υπομονή και θέληση για περισσότερη οργάνωση, τους ξεσήκωσε κάνοντας τους να πιστεύουν πως μπορούν να καταλάβουν, αλλά και να διατηρήσουν τον έλεγχο σε κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο της χώρας.  Δηλαδή να δώσουν μια αποφασιστική μάχη με τον τακτικό συριακό στρατό μη έχοντας κατάλληλη αντιεροπορική άμυνα, ούτε κάλυψη τεθωρακισμένων οχημάτων.  Τα περιορισμένα σε αριθμούς φορητά αντιεροπορικά (MANPAD’s) σαφώς δεν επαρκούσαν για να αντιμετωπίσουν τη Συριακή αεροπορία.  Χρειάζεται πυκνό δίκτυο από έμπειρους χειριστές και ταυτόχρονη ύπαρξη σύγχρονων αντιεροπορικών πυροβόλων για να αναχαιτιστούν τα αεροσκάφη που πετούν σε χαμηλό υψόμετρο και μόνο.  Και όχι μόνο θέλησαν να δώσουν αποφασιστική μάχη, αλλά και να τη δώσουν στο Χαλέπι (Aleppo) που είναι τόσο το εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Συρίας, αλλά και το κέντρο της δύναμης των Αλεβιτών, της Σιϊτικής δηλαδή σέκτας από την οποία κατάγεται και αντλεί τη δύναμη της η οικογένεια Άσαντ!  Και το χειρότερο… το Χαλέπι περιτριγυρίζεται από ελληνορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς που επίσης στηρίζουν τη κυβέρνηση Άσαντ με όλες τους τις δυνάμεις.  Πήγαν να επικρατήσουν της κυβέρνησης μέσα στο ίδιο της το κάστρο δηλαδή, και το έκαναν με το σύνολο των μαχητών τους! Μία μάχη δηλαδή χωρίς αύριο για τον ηττημένο….

  Ο κ.Χάνσον πολύ σωστά διέγνωσε πως το φαινόμενο της αποφασιστικής μάχης το ανέπτυξαν οι αρχαίοι Έλληνες και το υιοθέτησε μετά ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος. Αλλά για να είσαι ο νικητής σε μια αποφασιστική μάχη θα πρέπει μπορείς να επιλέξεις σοφά τον χρόνο αλλά και τον τόπο διεξαγωγής της (π.χ Σαλαμίνα).  Οι ισλαμιστές αντάρτες, προφανώς από την έπαρση τους μετά την επιτυχημένη επίθεση στη Δαμασκό, τόλμησαν το αδιανόητο: κατάληψη της δεύτερης πιο σημαντικής πόλης της Συρίας που αποτελεί το οικονομικό και εμπορικό της κέντρο αλλά και πυρήνα των υποστηρικτών της κυβέρνησης.  Ίσως είχαν διαβεβαιώσεις πως ο διεθνής παράγοντας δε θα παραμείνει απλός παρατηρητής στην επικείμενη μάχη, ίσως ήθελαν να προκαλέσουν τουρκική εισβολή στη β.Συρία, κανείς δεν ξέρει… αλλά από τη στιγμή που ο κ.Άσαντ συμφώνησε τόσο με τους Κούρδους όσο με τους Ισραηλινούς και κατάφερε να απαγκιστρώσει πολύτιμες επίλεκτες μονάδες από το Κουρδιστάν και από τα υψώματα του Γκολάν, το παιχνίδι ήταν χαμένο για τους ισλαμιστές.  Βιάστηκαν πολύ και εμπιστεύτηκαν λανθασμένα τόσο τις ίδιες τους τις δυνάμεις όσο και τον διεθνή παράγοντα.  Στη μάχη στο Χαλέπι έχασαν πολλούς και εμπειροπόλεμους άντρες που είναι σχεδόν απίθανο να μπορέσουν να τους αναπληρώσουν.  Όσοι και να ακολουθήσουν, όσο φανατισμένοι ή εκπαιδευμένοι και να είναι, δε θα αποτελούν τη μπαρουτοκαπνισμένη ελίτ των πολέμων του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Λιβύης! 

  Ο πόλεμος στο στρατιωτικό κομμάτι εντός της Συριακής επικράτειας έχει σχεδόν τελειώσει μετά το τραγικό λάθος της ηγεσίας των «αναρτών» να εμπλέξουν το σύνολο των δυνάμεων τους στην αποφασιστική μάχη στο Χαλέπι.  Το μόνο που τους σώζει τώρα είναι μια εισβολή στην Αραβική χώρα.  Μια εισβολή ή των Δυτικών ή της Τουρκίας μαζί με τη Σαουδική Αραβία.  Κάτι τέτοιο όμως φαντάζει παράλογο καθώς θα πρέπει να γίνει με την ανοχή τόσο του Ισραήλ, όσο και του ισχυρού άντρα της Ευρασίας του κ.Βλαντιμίρ Πούτιν. 

Φιλικά

Νίκος Τοπούζης

Ιστορικός Συγγραφέας

(Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση του άρθρου από 13 Αυγούστου 2012)
https://www.facebook.com/notes/nikos-topouzis/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BF%CF%85/382115408520486

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

  Κάθε αρχή έχει και ένα τέλος.  Όσο πιο μεγάλες οι επευφημίες στην αρχή, τόσο πιο έντονη η σιωπή στο τέλος. 

Δεν μιλάω για τίποτε άλλο από την περιβόητη «αραβική άνοιξη» και τη μεγαλοστομία ορισμένων.  Πολλοί όμως, με τις νέες καταιγιστικές εξελίξεις στην Αίγυπτο, και το διαφαινόμενο τέλος της «άνοιξης» βιάζονται να βγάλουν πάλι συμπεράσματα, όπως και στην αρχή. 

 1)Το ένα βιαστικό συμπέρασμα είναι πως στην Αίγυπτο συνέβη πραξικόπημα.  Φωνάζουν δυνατά ορισμένοι πως ο Μόρσι ήταν ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος.

2) Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως έρχεται και η σειρά της Τουρκίας και αυτό με κάποιον τρόπο είναι προς το συμφέρον της Ελλάδος

3) Υπάρχει και το τρίτο συμπέρασμα… Αυτό του Γιάννη Στουρνάρα, ΥΠΟΙΚ της Ελλάδος, πως αν δεν είχαμε ενταχθεί στα Μνημόνια θα γινόμασταν Αίγυπτος…

Θα μου επιτρέψετε να ασχοληθώ μόνο με τα δύο πρώτα.  Η βλακεία και η προσπάθειες εκφοβισμού των Ελλήνων για την άσκηση της αισχρής εγχώριας πολιτικής δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο μελέτης διεθνών σχέσεων.

Η περιβόητη «αραβική άνοιξη», η τόσο ευπρόσδεκτη από την ελληνική «αριστερά» ως η ταξική πάλη των αράβων αδερφών μας, αλλά και από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με την υπογραφή του κ.Αβραμόπουλου να αποσταλούν όπλα στους «εξεγερμένους», αποδείχθηκε ως η προσπάθεια της Δύσης να ανατρέψει τους παλιούς και όχι πειθαρχημένους ηγέτες, με νέους ηγεμονίσκους οι οποίοι θα ήταν  και μαριονέτες της.  Το κατάφερε αυτό, μέχρι ένα σημείο, με την στενή συμμαχία ΗΠΑ-Τουρκίας-χωρών της Αραβικής χερσονήσου. 

Ο νέος αυτός άξονας χρησιμοποίησε τα ακραία στοιχεία του σουνιτικού Ισλάμ για να ανατρέψει τα καθεστώτα των μη προθύμων να υπακούσουν στις νέες γεωστρατηγικές ανάγκες της Δύσης. 

Ποιες είναι όμως αυτές οι γεωστρατηγικές ανάγκες; Και πως επηρεάζουν την Ελλάδα; Μα φυσικά η ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία αλλά και η εξασφάλιση για λογαριασμό των μεγάλων δυτικών εταιριών των κολοσσιαίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Το πρώτο θύμα της «άνοιξης» ήταν η Τυνησία, η πρόβα τζενεράλε των γερακιών στις πρωτεύουσες των χωρών που θα επωφελούνταν από την επιτυχία της. 

Το δεύτερο ήταν και ο μεγάλος στόχος, η Αίγυπτος! Ο γηραιός πρόεδρος Μουμπάρακ δεν είχε αφήσει διάδοχη κατάσταση και έτσι οι μέντορες της «άνοιξης», μετά τις ενορχηστρωμένες διαδηλώσεις, προέβησαν σε συμφωνία με τον Αιγυπτιακό Στρατό για την αντικατάσταση του.  Ο στρατός ανέλαβε την εξουσία και οδήγησε τη χώρα του Νείλου σε εκλογές.  Δεν έθεσε όμως, ύστερα από συνεννόηση, περιορισμούς στις κινήσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και έτσι η φανατική αυτή σουνιτική ομάδα κατάφερε και κέρδισε τις εκλογές.  Εκλογές πραγματικής βίας και νοθείας και η κυβέρνηση που προέκυψε δεν εξέφραζε τον Αιγυπτιακό Λαό.

Το επόμενο θύμα της «άνοιξης» ήταν η Λιβύη.  Η κωλυσιεργία της Ρωσίας αλλά και η αποφασιστικότητα των Ευρωπαίων να ξεκινήσουν μόνοι τους, χωρίς να περιμένουν τις ΗΠΑ, αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Καντάφι, οδήγησε τον Λίβυο συνταγματάρχη στην πτώση και στον θάνατο.  Η Λιβύη πλέον έχει βυθιστεί στο χάος, την αναρχία και τις φυλετικές συγκρούσεις. 

Το τέταρτο θύμα, όμως, της «ταξικής πάλης» ήταν η ίδια η αραβική άνοιξη, καθώς ο ηγέτης τη επόμενης χώρας-στόχου, της Συρίας, ο Άσσαντ είχε προετοιμαστεί κατάλληλα.  Τακτοποίησε τα ανοικτά θέματα με τους Χριστιανούς Ορθόδοξους, με τους Κούρδους αλλά και με τους μετριοπαθείς σουνίτες (η γυναίκα του είναι σουντίτισα)  στην χώρα του.  Επίσης ήρθε σε συνεννόηση και αλληλοκατανόηση τόσο με τη Ρωσία όσο και με το Ιράν. Ο στρατός του Άσσαντ επικρατεί στην αναμέτρηση και η «άνοιξη» έχει χαθεί κάπου στη Συριακή έρημο, όπως τόσες και τόσες άλλες στρατιωτικές επιχειρήσεις…. 

Και ενώ όλοι οι στρατηγικοί αναλυτές αγωνιούσαν για την κατάσταση στη Συρία, ο κόσμος ξεσηκώθηκε στην Αίγυπτο κατά των Αδελφών Μουσουλμάνων, της ηγεσία δηλαδή που προέκυψε από την «άνοιξη» στην χώρα του Νείλου. 

Οι λόγοι της λαϊκής εξέγερσης πολλοί, http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/07/morsi-brotherhood-lost-egypt-bsabry.html?utm_source=&utm_medium=email&utm_campaign=7700 , αλλά το σημαντικότερο είναι πως οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας πήραν την κατάσταση στα χέρια τους.   Για να αποφύγουν τη μεγάλη αιματοχυσία που θα προκαλούσαν οι φανατισμένοι σαλαφιστές(ακραίοι σουνίτες), έβγαλαν τους ένστολους στους δρόμους και με χαρακτηριστική ευκολία ανέτρεψαν τον Μόρσι από την εξουσία. 

Είναι όμως αυτό ένα πραξικόπημα με τη δυτική έννοια του όρου ή κάτι διαφορετικό;  Μια σύντομη ματιά στη σύγχρονη Ιστορία της Αιγύπτου είναι αναγκαία.

Μέχρι το 1952 η χώρα του Νείλου ήταν ένα προτεκτοράτο της Αγγλίας.  Ο Αιγύπτιος Βασιλιάς Φαρούκ ήταν απλώς ένας εντολοδόχος της Δύσης.  Ο λαός της χώρας στερούνταν από βασικά αγαθά και περισσότερο από όλα της Εθνικής Ανεξαρτησίας.  Τότε ένα στρατιωτικό κίνημα ανέτρεψε τον Φαρούκ και ξεκίνησε την προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας και ανάκτησης της Εθνικής υπερηφάνειας του λαού.  Ανάμεσα τους ήταν και ένας ήρωας του πολέμου του 1948, ο συνταγματάρχης  Gamal Abdel Nasser.    Ο Νάσσερ τοποθετήθηκε ως Νο2 της νέας κυβέρνησης, στρατιωτικός θεματοφύλακας και υπερασπιστής της Επανάστασης.  Το 1954 πραγματοποιήθηκε απόπειρα δολοφονίας του από τους τότε συντρόφους του, και αποφάσισε να αναλάβει τις τύχες της πατρίδας του.  Απομάκρυνε όλους τους υπόλοιπους, εθνικοποίησε το 1956 τη διώρυγα του Σουέζ και πολέμησε δύο ακόμη φορές κατά του Ισραήλ και της Δύσης. Διακήρυξε τον Παν-Αραβισμό και ο θάνατος του από καρδιακό επεισόδιο τον Σεπτέμβριο του 1970 έφερε μεγάλη θλίψη τόσο στους Αιγύπτιους όσο και στους υπόλοιπους Άραβες.  Με άλλα λόγια, ο Νάσσερ είναι για τους Αιγύπτιους ότι και ο Κεμάλ για τους Τούρκους.  Με πολύ εντονότερα τα συναισθήματα των Αιγυπτίων προς τον ηγέτη τους καθώς οι μνήμες της Επανάστασης και του έργου του είναι ακόμη  νωπές!

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Αιγυπτιακός στρατός αποτελεί τον θεματοφύλακα της ασφάλειας και της Ανεξαρτησίας της χώρας του Νείλου.  Δεν είναι τυχαίο πως οι συγκεντρώσεις υπέρ του στρατού ήταν σαφώς ογκωδέστερες από αυτές υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.  Οπότε, οποιαδήποτε αναφορά στο πρόσφατο στρατιωτικό κίνημα της Αιγύπτου με δυτικούς, Ευρωπαϊκούς όρους, αποτελεί μέγιστο ολίσθημα όλων ανεξαιρέτως τον «αναλυτών»!  Η Μέση Ανατολή και η Δύση είναι δύο διαφορετικές περιοχές, με διαφορετικές συνήθειες, διαφορετικούς ανθρώπους και όρους εξουσίας.  Κάνοντας σύγχυση μεταξύ των δύο, πολλοί θυμίζουν τους αφελείς αμερικανούς «εμπειρογνώμονες» που έπεισαν τον πρώην πρόεδρο Μπους να επιβάλλει τη δυτική «δημοκρατία» στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ…

Από την άλλη υπάρχουν αρκετοί, πολλοί δυστυχώς, που χαίρονται υπερβολικά για την ανατροπή του Μόρσι.  Τόσο υπερβολικά ώστε αγωνιούν και παρακαλούν για αντίστοιχες ενέργειες του Τουρκικού στρατού κατά του, κλονισμένου από τις διαδηλώσεις τον τελευταίο καιρό, Ερντογάν. 

Το πρώτο δεδομένο είναι πως ο Ερντογάν βρίσκεται στην εξουσία εδώ και δέκα χρόνια και έχει φροντίσει να αποκεφαλίσει την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων αρκετές φορές, φοβούμενος ίσως κάποιο ενδεχόμενο πραξικόπημα.  Οπότε οι τουρκικές Ε.Δ δεν έχουν τη δυναμική των αντίστοιχων Αιγυπτιακών. 

Δεύτερο και πολύ σημαντικό είναι πως ο ισλαμιστής ηγέτης των «γειτόνων» απολαμβάνει την αποδοχή από τη πλειοψηφία του λαού, κάτι που δεν ίσχυε για τον Μόρσι. 

Και τρίτο, η Τουρκία ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και στενή σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει πληθώρα εσωτερικών επιλογών για τη δημιουργία διαφόρων καταστάσεων πριν προχωρήσει σε στρατιωτική επέμβαση στην εσωτερική πολιτική σκηνή της.  Οπότε το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανατροπής του Ερντογάν μοιάζει αυτή τη στιγμή σενάριο φαντασίας. 

Θα μας συνέφερε όμως ως Ελλάδα η ανατροπή του Ερντογάν; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα που έχουν ξεχάσει να ρωτήσουν στον εαυτό τους οι ορκισμένοι εχθροί του στην χώρα μας…

Τρεις ήταν οι μεγάλοι κίνδυνοι από την «αραβική άνοιξη» προς την Ελλάδα. Ο πρώτος ήταν η τύχη των Χριστιανικών πληθυσμών στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.  Δεύτερος ήταν η εξαγωγή της βίας στην χώρας μας, είτε με τη μορφή κάποιας (κινούμενης από το εξωτερικό) μουσουλμανικής εξέγερσης στις μεγάλες πόλεις μας ή την Θράκη, μετά την εισροή και άλλων λαθρομεταναστών.  Τρίτος ήταν η απώλεια των ενεργειακών πεδίων της Ανατολικής Μεσογείου!

Ας σταθούμε στον τρίτο…

Με την ενδεχόμενη επικράτηση της «αραβικής άνοιξης» σε όλη την Αν. Μεσόγειο, η Τουρκία και το Κατάρ θα βρισκόταν ρυθμιστές της χάραξης ΑΟΖ σε όλη την περιοχή!  Η χάραξη κοινής ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης-Αιγύπτου-Συρίας(χωρίς τον Άσσαντ)- Λιβάνου-Τουρκίας αλλά και Κατεχομένων θα ήταν σαφώς ένας κόλαφος για την Ελλάδα.  Η γνώμη της Ελλάδος δεν θα λαμβάνονταν υπόψιν και θα έπρεπε να καταφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να βρούμε το δίκιο μας.  Αλλά και να το βρίσκαμε, θα έπρεπε να το επιβάλλουμε, πράγμα δύσκολο με τόσους αντιπάλους! 

Με την ανατροπή του Μόρσι όμως δημιουργείται ένα αντίπαλο δέος στην Τουρκία.  Ένας επίφοβος αντίπαλος, ένα τετελεσμένο γεγονός που οι νεοθωμανοί Ερντογάν και Νταβούτογλου  θα προσπαθήσουν να πολεμήσουν! 

Ο Σουνιτικός άξονας εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων σε βάρος της Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ έχει καταρρεύσει!  Όσο παραμένει στην εξουσία ο Ερντογάν, εμείς μπορούμε να εκμεταλλευτούμε την έχθρα που θα ξεκινήσει να εκδηλώνεται σύντομα και να χαράξουμε ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο. 

Αν ανατραπεί όμως ο Ερντογάν, τότε θα αναπτυχθεί και πάλι ένας άξονας Αιγύπτου-Τουρκίας, με εθνικιστικό χαρακτήρα που στόχο θα έχει και πάλι τα ενεργειακά πεδία της Μεσογείου!

Για τα Ελληνικά συμφέροντα, προτιμώ  για ηγέτη στην Τουρκία έναν άνθρωπο του οποίου η εξουσία έχει κλονιστεί  τόσο στο εσωτερικό μέτωπο (πλατεία Ταξίμ), όσο και στο εξωτερικό (Συρία, Αίγυπτος), παρά έναν δυναμικό νέο ηγέτη που θα προέλθει από τις τάξεις του στρατού, θα δώσει νέα δυναμική στις Ε.Δ της χώρας και θα σπεύσει να συμμαχήσει με Αίγυπτο αλλά και με Ισραήλ.

Νίκος Τοπούζης

Ειδικός Σύμβουλος του Τομεάρχη Εξωτερικών και Βουλευτή Επικρατείας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Τέρενς Κουίκ